Niewinni czarodzieje

Klasyk Andrzeja Wajdy z 1960 roku, trwający 83 minuty. Film opowiada o młodym lekarzu sportowym, który po godzinach gra na perkusji w jazzowym zespole Krzysztofa Komedy. Lubi dobre papierosy, elastyczne skarpetki i nagrywa rozmowy z dziewczętami na magnetofon. Spotyka przypadkowo dziewczynę w lokalu muzycznym i spędzają razem noc w grze miłosnej pełnej min i pozorów, która przeradza się w pokera na zapałki. On nie korzysta z wygranej, bo pod nonszalancją kryją się prawdziwe uczucia. Cynizm i swoboda to maski, a ona wraca następnego dnia. Wajda mówił, że to jeden z najbardziej apolitycznych swoich filmów, choć władze Gomułki widziały w nim zagrożenie większe niż AK. Wywołał burzliwą dyskusję, zdobył dyplom na MFF w Edynburgu w 1961. Warto zobaczyć, jak młodzi w tamtych czasach ukrywali tęsknotę za bliskością.