Widmo wolności – surrealizm Buñuela

Ostatni etap kariery Luisa Buñuela to owocny okres: po oscarowym 'Dyskretnym uroku burżuazji' powstał 'Widmo wolności', film najbliższy surrealizmowi. Brak tradycyjnej fabuły, za to seria absurdalnych scen połączonych drugoplanowymi postaciami: rozstrzeliwani skazańcy krzyczą 'Niech żyją kajdany', burżuje jedzą na toaletach, podniecenie budzą pocztówki z Paryża. Czarny humor bez tabu, cytaty z Goi, Marxa, Bretona i Éluarda wywracają społeczne normy. Buñuel patrzy na świat z zdumieniem, ciekawością i złośliwością, reflektując nad losem, rytuałami, moralnością i prawdą. Język: francuski z polskimi napisami. Reż. Luis Buñuel, Francja 1974, 105 min.