Steve Marriner Trio – blues na żywo
Opis
Steve Marriner występuje jako lider własnego projektu, łącząc bluesowy repertuar z umiejętnościami wokalisty i multiinstrumentalisty.
Czytaj więcej
Steve Marriner to artysta, którego polskiej publiczności nie trzeba przedstawiać! Przez ostatnią dekadę wielokrotnie gościł na naszych scenach jako jeden z filarów grupy MonkeyJunk, kanadyjskiego tria bluesowego, które od ponad trzynastu lat nieprzerwanie zbiera owacje fanów i krytyków po obu stronach Atlantyku. Tym razem - jesienią 2026 - przyjedzie do Europyjednak w zupełnie nowej roli: jako lider własnego projektu solowego, z bogatym bagażem doświadczeń i dwoma głośnymi albumami, które ugruntowały jego pozycję jako jednego z najważniejszych głosów współczesnego bluesa. Trudno znaleźć drugiego takiego muzyka. Urodzony w Ottawie, od lat związany z Toronto, multiinstrumentalista, wokalista i autor piosenek - grający na harmonijce, gitarze, basie i klawiszach - funkcjonuje w permanentnym ruchu. Kanadyjski magazyn branżowy nie bez powodu ochrzcił go mianem "Szwajcarskiego Scyzoryka": ktokolwiek go słyszał, wie, że to określenie nie jest na wyrost. Z MonkeyJunk nagrał sześć albumów i zgarnął imponującą kolekcję nagród Juno oraz Maple Blues Awards - a sam zespół przeszedł do historii jako pierwsza kanadyjska grupa, która zdobyła Blues Music Award w Memphis. Równolegle, Marriner przez lata był muzycznym partnerem Colina Jamesa (na scenie i na znakomitej płycie Miles To Go), razem z Harrym Manxem nagrał okrzyknięty albumem roku duet Hellbound for Heaven (2019), jako gitarzysta towarzyszył Paulowi Reddickowi, przy różnych instrumentach zasiadał u boku Samanthy Martin & Delta Sugar, a jako producent poprowadził m.in. sesje dla Davida Gogo i Big Dave'a McLeana - obaj artyści otrzymali za te płyty nominacje do Juno Award w kategorii Blues Album of the Year 2025. "Stanie w miejscu, odczuwam jako cofanie się" - mówi wprost. "To uczenie się nowych rzeczy podtrzymuje mnie przy życiu jako artystę." Jego debiut solowy Hope Dies Last (2021) przyniósł mu nominację do Juno Award i pokazał, że Marriner ma do powiedzenia znacznie więcej, niż mieści się w formule jakiegokolwiek zespołu. Album nagrany z udziałem piętnastu muzyków był stylistycznie szerszy niż cokolwiek, co sygnował wcześniej - blisko mu do amerykańskiej tradycji muzyki roots, ale nie brakowało mu bluesowego żaru ani chwil prawdziwej czułości. Są tu piosenki zrodzone z osobistego kryzysu i piosenki zrodzone z przypadku - jak "Petite Danse", napisana w drodze, w dniu w którym radio doniosło o śmierci Dr. Johna, a Marriner zamiast się smucić, włączył nowoorleański funk i zaczął układać słowa po francusku. To pierwsza w jego życiu piosenka w obcym języku - i podobno każdy, komu ją zagrał, w końcu zaczyna tańczyć.
śr. 18.11 · 19:30