Moi Themersonowie

Rok 1939, Warszawa. Sześcioletnia Jasia, wesoła i nieśmiała, światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów, marzy o Paryżu i Sorbonie. Wojna przerywa dzieciństwo, rozbijając porządek świata. Film pokazuje wojnę jako rozpad – języka, sensu, rzeczywistości. Z perspektywy dziecka i artystów-dwojga przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako opór wobec przemocy i ocalenie człowieczeństwa. Esej filmowy konfrontuje widza ze śladami historii, nie rekonstruując jej. Archiwa zachowują surowość, materialność i niejednoznaczność; obrazy, teksty, głosy tworzą intensywne doświadczenie, gdzie sztuka przeciwstawia się zagładzie.